سه شنبه ۲۹ مهر ۱۳۹۹

روح الهی حضرت رقیه سلام الله علیها
الگوهای اخلاقی

روح الهی حضرت رقیه سلام الله علیها

::> ولایت آنلاین، گروه اخلاق و عرفان <::
-غمخواری برای پدر و آرزوی فدا شدن در راه او و کمتر سخن به میان آوردن از خود، عظمت روحی حضرت رقیه (سلام الله علیها) را نشان می‌دهد.

بسم الله الرّحمن الرّحیم

روح الهی حضرت رقیه سلام الله علیها:

-غمخواری برای پدر و آرزوی فدا شدن در راه او و کمتر سخن به میان آوردن از خود، عظمت روحی حضرت رقیه (سلام الله علیها) را نشان می ‌دهد.

 

حضرت رقیه

روح بلند حضرت رقیه (علیه السلام) با بیان بلیغی که در خود دارد نشان از عظمتی خواهد داشت که با این سن کم، ایشان به آن دست یافته‌اند و این همان روح الهی است که حضرت رقیه (علیه السلام) با تربیتی که پدر بزرگوارشان نسبت به او داشته‌اند به آن دست یافته‌اند.

 

مصائب و سختی‌ ها را انسان‌ هایی می‌ توانند تحمل کنند و از دایره‌ ی شکرگزاری خارج نشوند که روح بزرگی داشته باشند. بلاء و ابتلاء را اهل معرفت نعمت می‌بینند و با آن دل و جان خود را پالایش می ‌کنند. به گزافه نیست و بلکه عین حقیقت و از سر حساب و کتابی درست است و اگر زینب کبری (سلام الله علیها) در مجلس ابن زیاد در مقابل این سخن او که گفت: «کَیْفَ رَأَیْتِ صُنْعَ اَللَّهِ بِأَخِیکِ وَ أَهْلِ بَیْتِکِ؛ کار خدا را نسبت به برادر و خاندانت چگونه دیدی؟» فرمود: «فَقَالَتْ مَا رَأَیْتُ إِلاَّ جَمِیلاً[1] من جز نیکویی و زیبایی چیزی ندیدم.» حکایت از همین دقت و آگاهی و معرفت دارد.
به تعبیر آیت الله خوشوقت امام حسین (علیه السلام) با این بلاهایی که دید کشته نشد بلکه زنده‌تر شد و این حقیقت را تاریخ گواهی می‌دهد که سرور و سالار شهیدان حضرت ابا عبدالله (علیه السلام) بعد از شهادتشان ید مبسوط‌تری دارند.
انسانی که خدایی باشد خدایی تربیت می ‌کند، و در تربیت فرزندان خود از همان سنین کودکی خدا را محور تربیت قرار می‌دهد؛ چنانکه در جای جای ارتباطی که حضرت سید الشهداء (علیه السلام) با فرزندان خود داشته‌اند به محور قرار دادن خدا در زندگی آنان توجه ویژه داشته ‌اند.
زیباست وقتی انسان مشاهده می‌ کند از بزرگ‌ ترین فرزند امام حسین (علیه السلام) تا کوچک‌ترین فرزندی که می ‌تواند زبان به سخن باز کند این نگاه عارفانه را درک می ‌کنند و در کلمات خود آن را به زیبایی هر چه تمام‌ تر به نمایش می‌ گذارد.
خدا محوری را می ‌توان در زندگی حضرت رقیه (سلام الله علیها) به وضوح مشاهده نمود در آن ساعات آخری که سید الشهداء (علیه السلام) می‌خواهد به دختر خود اطمینان قلب بدهد که این سختی‌ها می‌ گذرد، اینگونه با هم سخن می ‌گویند: «یا ابه ! انظر الى فانى عطشان ... الله یسقیک فانه وکیلى؛[2] بابا جان، به من بنگر، من تشنه ‌ام امام حسین (علیه السلام) در جواب دخترشان می‌ فرمایند: [دخترم ، مى دانم تشنه هستى] خدا تو را سیراب مى‌کند، زیرا او وکیل و پناهگاه من است.»
سید الشهداء (علیه السلام) حتما می‌دانند در این زمان حساس و بلای عظیم دختری که سالیان اندکی پای تربیت ایشان نشسته‌اند با چه سخنی آرام می ‌شوند که می‌ فرمایند: خدا وکیل و پناهگاه من است و چه سخنی زیباتر از این سخن برای اینکه بی بی رقیه (سلام الله علیها) آرام شود و آنچنان تاب ‌آوری داشته باشد که پس از شهادت پدر گرامی‌ شان که آب باز می‌ شود از دست دشمن او آب نگیرد و ننوشد.
سخن از خدا گفتن در زندگی حضرت رقیه (سلام الله علیها) با وجود سن اندکی که دارد انسان را به وجد می ‌آورد و شوق خدایی شدن را در او افزون می‌ کند. اگر وجود مقدس یک کودک خردسال آنچنان عظمت می‌ یابد و روحش آنچنان در اوج به پرواز در می‌آید که گاه خودش را فراموش می ‌کند و همه‌ی وجودش می‌ شود شوق رسیدن به پدر که او را آیینه ‌ی تمام نمای خداوند تبارک و تعالی و مظهر تمام خوبی‌ها می‌ داند، هر انسانی نیز با دیدن و شنیدن این صحنه‌های عارفانه دلش خدایی می‌شود و شوق پرواز پیدا می‌ کند.
دیدار آخر حضرت رقیه (سلام الله عالیها) با سر بریده پدر مظلومش بسیار درس‌آموز است در آن دیدار این نازدانه‌ی حضرت اباعبدالله (علیه السلام) با دیدن رأس پدر برای مدتی غصه‌ها، غم‌ها و سختی ‌هایی را که در طول مسیر دیده است به طور کل فراموش می ‌کند و همه‌ی وجودش می ‌شود غمخواری برای پدر و آرزوی فدا شدن در راه او و کمتر سخن به میان آوردن از خود، آن جا که راوی نقل می ‌کند: «فقالت: ما هذا الرّأس ؟ قالوا لها: رأسُ أبیک. فرفعته من الطّشت حاضنه له وهی تقول: یا أباه ! مَن ذا الذی خضّبک بدمائک؟ یا أبتاه! مَن ذا الذی قطع وریدک؟ ... لیتنی کنت الفدى، یا أبتاه! لیتنی کنت قبل هذا الیوم عمیا. یا أبتاه! لیتنی وسدت الثّرى ولا أرى شیبک مخضّباً بالدّماء. ثمّ إنّها وضعت فمها على فمه الشّریف وبکت بُکاءاً شدیداً حتّى غشی علیها، فلمّا حرّکوها فإذا بها قد فارقت روحها الدُنیا؛[3] گفت این سر کیست؟ به او گفتند: سر پدرت حسین است. سر را با احتیاط از داخل طشت برداشت و به سینه چسبانید و با گریه‌ های سوزناک خود خطاب به سر چنین گفت: پدر چه کسی تو را به خون آغشته کرد؟ چه کسی رگ‌های گردنت را برید؟ ... پدر جان کاش فدایت می ‌شدم. پدر جان ای کاش بیش از این نابینا می‌ شدم و تو را اینگونه نمی‌ دیدم. پدر جان کاش پیش از این در خاک خفته بودم و محاسنت را آغشته به خون نمی ‌دیدم. سپس لب‌ها را بر لب‌های پدرش امام حسین (علیه السلام) نهاد و چنان گریست که همان لحظه بیهوش شد و وقتی او را حرکت دادند دریافتند که از دنیا رفته است.»
این روح بلند با بیان بلیغی که در خود دارد نشان از عظمتی خواهد داشت که با این سن کم، ایشان به آن دست یافته‌اند و این همان روح الهی است که حضرت رقیه (علیه السلام) با تربیتی که پدر بزرگوارشان نسبت به او داشته ‌اند به آن دست یافته ‌اند.


پیوندها:
1.بحار الانوار، محمد باقر بن محمد تقی مجلسی، ج45، ص114، انتشارات دار احیاء التراث العربی، بیروت.
2.سرگذشت جانسوز حضرت رقیه علیها السلام ص 22 به نقل از الوقایع و الحوادث محمد باقر ملبوبى ج 3 ص 192.
3.المنتخب فی جمع المراثی و الخطب طریحی، ص 136-137.


منبع: رهروان ولایت

توسط: اکبری


تاریخ ارسال مطلب: ۱۴:۱ - ۱۳۹۹/۷/۵
ارسال نظر
نام:
آدرس ایمیل:
متن: *
عدد روبرو را تایپ نمایید
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیر مربوطه در وب منتشر خواهند شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهند شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشند منتشر نخواهند شد.


مهمترین مطالب
مهمترین مطالب گروه