شنبه ۵ مهر ۱۳۹۹

از غیب به غیب، مربیان الهی
طوبای محبت

از غیب به غیب، مربیان الهی

::> ولایت آنلاین، گروه اخلاق و عرفان <::
بشر جاهل است و نمی‌داند این‌ها عبرت است. اما خورشید شما مؤمنین جداست. ماه و نجوم شما هم جداست. آسمان دنیا مال اهل دنیاست. این نمایشی است از عالم غیب. مال دنیا عکس عالم آخرت است. دنیا سایه عالم آخرت است...

بسم الله الرحمن الرحیم

از غیب به غیب

بشر جاهل است و نمی‌داند این‌ها عبرت است. اما خورشید شما مؤمنین جداست. ماه و نجوم شما هم جداست. آسمان دنیا مال اهل دنیاست. این نمایشی است از عالم غیب. مال دنیا عکس عالم آخرت است. دنیا سایه عالم آخرت است. شما مؤمنین به غیب کار دارید؛ « یُومِنون با لغیب »؛ یعنی جایی که دیدنی نیست. با چشم سر نمی‌توان دید.

غیب عالم طبیعت و دنیا نیست. از غیب خودت به غیب راه پیدا می‌کنی. چقدر راهش نزدیک است؛ چه قدر زحمت می‌کشند تا یک ستاره‌ای در آسمان دنیا پیدا کنند! کجا سرگرم شده‌اند؟! تو که دنبال ستاره هستی ببین خودت ستاره نیستی؟ تو که به ماه می روی خودت را نگاه کن ببین ماه نیستی؟ اصلاً به نفس خودش نگاه نکرده‌است. به نفس‌های خودتان نگاه کنید که مجرای بینایی و دانایی خرد شماست. «من عرف نفسه عرف ربه». تمام آسمان‌های غیب وشهود، همه در خود شما مکنون است. حضرت امیر علیه السلام فرمود: «اَتَزعَمُ اَنَّکَ جِرم صَغیر وَفیکَ انطَوَیَ العالَمُ الاَکبَر»

دیدی شما را چه قدر بزرگ آفریده است؟ چون کسی که شما را آفریده است بزرگ است و آنچه را آفریده است نیز بزرگ است. از بس مرا بزرگ آفریده است نتوانستم خودم را پیدا کنم، از بس یمین و یسار دارم. کوچک نیستم.

اگر در این عالم سفلی آمدی و گاهی سر به زانو می‌گذاری اهل آسمان حق دارند که تماشایت کنند.

 وقتی سرت را به سجده می‌گذاری ملائکه آسمان شما را نگاه می‌کنند. چون بزرگ وقتی سر به سجده بگذارد بزرگ است. آن‌ها بزرگی‌اش را می‌شناسند، اگرچه خودم نمی‌شناسم. وقتی یک جوان سر به سجده می‌گذارد خیلی محترم است. خداوند به انسان بینایی بدهد که ببیند خدا به ملائکه چه می‌گوید؛ اهل آسمان ها را خبر می‌کنند که ببینید این جوان چه می‌کند! او را از گل و خاک آفریدم، جنبه طبیعی به او دادم؛ بااین‌وجود مرا سجده می‌کند. ملائکه مأمور آفریده شده‌اند و این عالم طبیعت را ندارند. می‌بینند عبدی سر روی سجده گذارده است و خدا را سجده می کند.

یک بچه ۱۰ ساله وقتی نماز می‌خواند و سر به سجده می‌گذارد و می‌گوید «سبحان ربی الأعلی و بحمده»، چقدر شیرین است! چه قدر توجه دارد و حواسش جمع است! بنده آرزو کردم یک بار آن جور نماز بخوانم. نه هم و غم دارد، نه به فکر درس و مدرسه و بازار و زندگی است. آن‌وقت خدا ملائکه را خبر می‌کند که ببینید این بچه چه می‌کند! چگونه مرا سجده می‌کند! در بعضی جاها آمده است که پدر و مادرش را هم می آمرزد. یک بچه وقتی می‌گوید «بسم الله الرحمن الرحیم»، خدا می‌گوید پدر و آبا و اجدادش را بیامرزید. دستگاه بالا، ذکر خدا را خیلی محترم می‌شمارند.

مربیان الهی

 مولایمان حضرت امیر علیه السلام با آن عظمت و کبریایی چرا سجده می‌کند؟ چون وقتی سجده می کند می‌بیند که آسمان‌ها و زمین چه می کنند. شما هم دوستان آن‌ها هستید. معلم‌هایمان را کوچک ندانیم. آن‌ها دریغ ندارند. شاگردها را مثل خودشان می‌سازند، همان‌طور که شأن خدا این است که نمونه‌ای از اسماء و صفات خودش را بسازد، مظهر اسماء و صفات. دیدید امیرالمؤمنین علیه‌السلام را چگونه ساخت؟ اهل‌بیت علیه السلام هم همین طورند. معلم‌هایی که شما را به آن سرچشمه‌ای می‌برند که خودشان از آن نوشیده‌اند. این فضل و عنایت آن‌هاست؛ مال خداست.

مبادا احتیاط کنی که این بزرگ است و ما قابلیت نداریم. درست است که ما هیچ قابلیت نداریم، این حق است و ادب است اما اگر آن‌ها بخواهند بکنند، می شود این شان و آقایی آن‌هاست.


منبع: طوبای محبت،مجالس حاج مجمد اسماعیل دولابی، ج 1، ص 64-66

سوره بقره، آیه ۳

غرر الحکم، حکمت  ۷۹۳۴

دیوان امیر المؤمنان علی (ع) ص ۱۷۵


تاریخ ارسال مطلب: ۸:۰ - ۱۳۹۹/۵/۲۰
ارسال نظر
نام:
آدرس ایمیل:
متن: *
عدد روبرو را تایپ نمایید
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیر مربوطه در وب منتشر خواهند شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهند شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشند منتشر نخواهند شد.


مهمترین مطالب
مهمترین مطالب گروه