پنج شنبه ۲۱ فروردین ۱۳۹۹
کد مطلب: ۶۸۱۰

تقیه
مهدویت

تقیه

::> ولایت آنلاین، گروه عقاید <::
خودداری از اظهار عقیده و مذهب خویش به جهت ترس از ستم دیگران و سخت گیری آن ها نمودن یکی دیگر از تکالیف و وظایف اهل ایمان در عصر غیبت است.

بسم الله الرّحمن الرّحیم


هفتاد و یکم:

تقیه: 

تقیه: خودداری از اظهار عقیده و مذهب خویش به جهت ترس از ستم دیگران و سخت گیری آن ها نمودن یکی دیگر از تکالیف و وظایف اهل ایمان در عصر غیبت است. مؤمن باید از دشمنان دین و معاندان و منافقان و کفار و در نهایت از تمام نااهلان و هر آن کس که اهلیت بیان و شنیدن حق را ندارد، تقیه نماید.
امام صادق علیه السلام می فرماید: «تقیه شور مؤمن است و تقیه پناهگاه مؤمن است و ایمان ندارد کسی که تقیه ندارد.» همان گونه که بیان شد، باید از کفار و منافقان و معاندان و منکران حقایق و کسانی که به هر شکل روحیه ستیز با حقایق را دارند، تقیه نمود. علاوه بر اینان، باید از کسانی که عقل و معرفت آن ها کن و ضعیف می باشد، یعنی آن دسته از مردم که حتی با داشتن ایمان نمی توانند اسرار را تحمل یا قبول یا حفظ و نگهداری نمایند و آن را مخفی دارند، تقیه نمود؛ هم چنین باید نسبت به کسانی که تمایل به حق نداشته و بیان حق و ذکر آن نزد آن ها هیچ گونه اثر و فایده ای در بر ندارد. تقیه نمود.
اما نسبت به آن دسته از مردم که وضع و حال آنها مشخص نیست، یعنی نمی دانیم که آیا اهل پذیرش و قبول حقایق هستند یا خیر؟ و آیا تحمل می کنند یا خیر؟ و آیا آن را حفظ و نگهداری و مخفی می دارند و فقط به اهل آن می رسانند یا خیر؟ باید بنا را بر تقیه گذاشت و اصل و قاعده قرار داد؛ اما حقایق را اندک اندک بیان نمود و اگر مورد پذیرش و قبول سلام قرار گرفت و مخاطب، آن را حفظ و نگهداری کرد، بر بیان و اظهار حق افزود و آن را ادامه داد.
تقیه از کسانی که در سر گردانی و شبهه به سر می برند یا اهل ضلالت و گمراهی بوده و در امر دین و دنیای خود در خطا و اشتباه می باشند و یا از جاهلان و بی خبران از حقایق هستند، ولی توانایی پذیرش حق را دارند و می توانند اسرار و حقایق را از غیر اهل آن حفظ کنند، صحیح نیست و نباید از آن ها تقیه کرد و تفاوتی هم ندارد که این فرد جاهل یا گمراه یا در شبهه و سرگردانی، اهل ایمان باشد یا اهل کفر و نفاق یا عناد، بلکه تنها کافی است اهل ستیز و دشمنی آگاهانه با حقایق نباشند و احتمال اثر در آن ها باشد. البته، بحث دقیق تقیه و چگونگی و شرایط آن، در جای خود و منابع مربوط به آن آمده است که مشتاقان امر می باید به آن منابع مراجعه نمایند.
امام صادق علیه السلام می فرماید: «به درستی که تحمل امر ما تنها به تصدیق و قبول آن نیست، بلکه از جمله تحمل امر ما، پوشاندن و حفاظت امر ما از غیر اهل آن است. پس، سلام مرا به شیعیان برسان و به ایشان بگو: خدا رحمت کند بنده ای را که دوستی و محبت مردم را به سوی خود جلب کند. با آنان به آن چه درک می کنند، سخن بگویید و از ایشان آن چه را نمی پذیرند، بپوشانید. سپس امام علیه السلام فرمودند: به خدا سوگند! دشمن ما که با ما می جنگد، زحمتش بر ما بیشتر نیست از زحمت کسی که آن چه را که نمی پسندیم، از قول ما می گوید.
امام علی علیه السلام می فرماید: «همانا حدیث ما دشوار و پذیرش آن سنگین و خشن و مخشوش: شتری که در بینی او چوبی قرار داده اند تا بیشتر رام گردد کنایه از این که سخنان آن ها احتیاج به دقت نظر و فهم بسیار دارد به معنای پنهان عطا شده نیز می باشد. است؛ پس کم و اندکی از حدیث ما را به مردم ارائه کنید؛ پس اگر درک کردند و پذیرفتند، به آن بیافزایید و هر کس نپذیرفت، دست نگه دارید. حدیث ما را تحمل نمی کند، مگر فرشته مقرب یا پیامبر مرسل یا بنده مؤمنی که خداوند متعال قلب او را برای ایمان آزموده است.


تکلیف هفتاد و دوم:
تکلیف دیگر، صبر کردن بر اذیت و آزار دیگران و تحمل دشمنی دشمنان و نفاق منافقان و تحمل سختی ها و ناراحتی ها و بلاها، و فقر و خواری و ذلت و انواع محنت هایی که بر مؤمن وارد می آید و هم چنین استقامت و پایداری بر امر دین و ثبات قدم در جاده شریعت است.
باید بر وقوع امتحانات و آزمایش های الهی صبر کردن و آن ها را متحمل شد و سعی کرد از امتحانات پیروز بیرون آمد. باید بر طول غیبت صبر کرد و شتاب زدگی ننمود و بر اعتقاد حق خود به آن حضرت راسخ بود و پای فشرد. باید بر استهزای منکران آن حضرت و دین صبر کرد و هم چنین بر تکذیب و رد آن ها و… 
امام صادق علیه السلام می فرماید: «رسول الله فرمودند: به زودی زمانی بر مردم خواهد رسید که مالکیت و دارایی حکومت به دست نخواهد آمد، مگر با کشتن و تکبر و ستم، و ثروت به دست نیاید، مگر با غصب و خشت، و دوستی مردم حاصل نشود مگر با از دست دادن دین و پیروی هوای نفس. پس، هر کس آن زمان را دریابد و بر نداری و فقر صبر کند، در حالی که بر ثروت داشتن، توانایی داشته باشد، و بر دشمنی صبر کند، در حالی که می تواند جلب محبت نماید، و برخواری و ذلت صبر کند، در حالی که بر عزیز شدن قادر باشد، خدا به او ثواب پنجاه صدیق از تصدیق کنندگان مرا می دهد، امام صادق علیه السلام می فرماید: «آیا نمی دانی که همانا هر کس منتظر امر ظهور ما باشد و صبر نماید بر آن چه از اذیت و ترس می بیند، او در آن دنیا در زمره ما خواهد بود.»
امام صادق علیه السلام می فرماید: «در جمیع امور خود، صبر و بردباری داشته باش.»
البته، صبر و تحمل و بی تابی نکردن، منافاتی با دعا و اقدام مشروع در رفع مشکلات و ناراحتی ها ندارد. صبر و تحمل منافاتی با حق دفاع انسان از خود ندارد. بی شک، مؤمن باید سعی کند همه ناراحتی ها، سختی ها و بلاها را از خود دور گرداند، البته از طریق مشروع نه از طریق غیر مشروع.


تکلیف هفتاد و سوم (تابع تکلیف هفتادم دوم):
سفارش به صبر و ثبات در عصر غیبت به کیفیتی که در تکلیف سابق گذاشت، یکی دیگر از تکالیف مؤمن نسبت به آن حضرت است.
مؤمن باید خویشاوندان، دوستان، برادران و خواهران دینی خود را به صبر و ثبات ایمان به آن حضرت، امر و سفارش کند.
رسول خدا می فرمایند: «سوره و العصر، درباره علی نازل شده است؛ تفسیرش چنین است: و سوگند به عصر قیامت! همانا انسان در زیان است؛ یعنی دشمنان آل محمد، مگر آن کسانی که به ولایت ایشان ایمان آوردند و عمل صالح نمودند و با برادرشان مواسات کردند و در زمان غیبت امام غایب شان، یکدیگر را به صبر سفارش کردند.»
تکلیف هفتاد و چهارم
یکی دیگر از تکالیف مردم، خیر خواهی و خیر اندیشی در حق آن حضرت است؛ یعنی مؤمن باید آن چه برای امام علیه السلام، خیر و شایسته است و رضایت آن حضرت در آن می باشد، به جا آورد و این مقصود به دست نمی آید، مگر با اطاعت از او و تقوای الهی. به یقین پیروان هر امامی، اگر به حقیقت خیر خواه او باشند، از او اطاعت می کنند و از فرمان او سرباز نمی زنند و کسی که خیر خواه امام خویش است، مایه زینت او خواهد بود نه مایه ننگ و عار او.
امام باقر علیه السلام فرمودند: «رسول اکرم صلی الله علیه و آله فرمود اند: خداوند عز و جل جلاله به هیچ یک از دوستان خود که خویش را در اطاعت از امام خود و خیر خواهی او به زحمت انداخته است، نظر نمی افکند، مگر این که او با ما خواهی بود در رفیق أعلی.»
امام علیه السلام می فرماید: «برای ما، مایه زینت باشید و مایه عیب و زشتی ننگ و عار ما نباشید.»


تکلیف هفتاد و پنجم:
ناشناس ماندن و پرهیز از شهرت یافتن، یکی دیگر از تکالیف مؤمن است؛ زیرا شهرت می تواند به طور جدی آفت رشد و تعالی مؤمن بوده و مانع راحتی و فراغ خاطر او باشد.
امام صادق علیه السلام می فرماید: «اگر توانستی، احدی تو را نشناسد، این کار را بکن.»
جابر از امام محمد باقر علیه السلام می پرسد: «ای پسر رسول خدا! بهترین کاری که مؤمن در زمان غیبت می کند، چیست؟ آن حضرت فرمودند: نگهداری زبان و خانه نشینی.» 
روشن است که مقصود امام زمان علیه السلام در این روایت می تواند لزوم تقیه و پرهیز از شهرت باشد.
امام علی علیه السلام می فرماید: «آن عصر غیبت، زمانی است که در آن، احدی نجات نمی یابد مگر مؤمنی که گمنام و بی اعتبار باشد، که اگر در مجلسی حاضر شود و شناخته نشود و اگر غایب شود، جستجو نگردد و جویای او نباشند؛ آن ها چراغ های هدایت هستند.»


تکلیف هفتاد و ششم:
حفظ و جان و سرمایه حیات در عصر غیبت، یکی دیگر از تکالیف است؛ یعنی مؤمن باید مراقب باشد و خود را برای ظهور آن حضرت و یاری و مساعدت او حفظ کند.
امام صادق علیه السلام می فرماید: «هر گاه دولت باطلی بود، به دنبال آن باش که با هر کس تقیه داری، با تحیت و سلام مواجه شوی؛ زیرا هر کس متعرض این دولت شود، خود را به کشتن داده و به هلاکت انداخته است. همانا خداوند متعال می فرماید: خودتان را با دست خود به مردن و هلاکت نیاندازید.»
امام باقر علیه السلام می فرماید: 
«گویی قومی را می بینم که از خاور خروج کرده اند و خواستار حقند، ولی به آنان داده نمی شود؛ سپس باز خواستار حق شان می شوند و به آنان ندهند؛ چون چنین ببینند شمشیرها برهنه کنند و بر گردن ها گذارند؛ در این هنگام، حق آنان را به ایشان بدهند، ولی آنان نپذیرند تا آن که قیام کنند و آن را باز ندهند مگر به صاحب شما؛ کشته های آنان شهیدند. هان که اگر من آن روز را درک می نمودم، جان خود را برای یاری صاحب این امر امام زمان نگاه می داشتم.»
سزاوار است برای طول عمر، این دعای شریف که از حضرت صادق علیه روایت شده، خوانده شود. راوی می گوید: هنگامی که بر این دعا مداومت کردم، آن قدر عمر یافتم که از زندگی ملول شدم، و آن دعا این است:
«اللهم صل علی محمد و آل محمد، اللهم ان رسولک الصادق المصدق صلواتک علیه و آله قال انک قلت: ما ترددت فی شی ء انا فاعله کترددی فی قبض روح عبدی المومن، یکره الموت و انا اکره مساءته. اللهم فصل علی محمد و آل محمد و عجل لولیک الفرج و العافیه و النصر و لا تسونی فی نفسی و لا فی احد من احبتی و لا فی فلان و لا فی فلان… .» 
«بار پروردگارا! درود فرست بر محمد و خاندان او، 
بار پروردگارا! همانا رسول راست گو و مورد تصدیق تو که درود تو بر او و خاندانش باد -گفته است که همانا تو فرموده  ای: مردد نشده ام در چیزی که من فاعل آنم، مانند مردد شدنم در قبض روح بنده مومنم، که کراهت دارد از مرگ و من کراهت دارم از ناراحت کردن او، بار پروردگارا! پس درود بفرست بر محمد و خاندان او و تعجیل کن در فرج ولیت در حالی که در عافیت باشم و او را یاری کنم، و خدایا! مرا نه در حق خودم ناراحت و اندوهگین نما و نه در حق هیچ یک از دوستانم و نه در حق فلانی و نه در حق فلانی… .»
اگر بخواهی، می توانی نام دوستان خود را ببری و نام هر یک از آن ها را به جای فلان بیاوری.


تکلیف هفتاد و هفتم:
دیگر از تکالیف مؤمنان این است که بر آداب آن حضرت سلوک نموده و زندگی خود را در هر باب، بر آداب و سلوک او قرار دهند و به ایشان تأسی نمایند. مؤمن باید پیوسته به دنبال آن باشد که به این آداب مزین شده و به آن ها عمل نماید. آداب آن حضرت بسیار است و نزد اهل بصیرت پنهان نیست، که به بعضی از آن ها اشاره خواهد شد، از جمله: 
- اقامه نماز شب و تهجد و بیداری شب ها؛
- دعا و مناجات بسیار با خداوند متعال؛
- اقامه نوافل یومیه اقامه حداقل 51 رکعت نماز فریضه و نافله در هر شبانه روز 
- گریه و حزن و اندوه بر حسین بن علی علیه السلام در هر صبح و شام؛
- انجام مستحبات و ترک مکروهات که از ویژگی های آن حضرت است؛
- پرهیز از دنیا، و شوق و سعی کامل به سوی آخرت. 



از سید محمد رضا حسینی مطلق



نویسنده کبری شعبانی


تاریخ ارسال مطلب: ۱۹:۲۸ - ۱۳۹۸/۱۲/۱۱
ارسال نظر
نام:
آدرس ایمیل:
متن: *
عدد روبرو را تایپ نمایید
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیر مربوطه در وب منتشر خواهند شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهند شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشند منتشر نخواهند شد.


مهمترین مطالب
مهمترین مطالب گروه