سه شنبه ۱۹ آذر ۱۳۹۸
کد مطلب: ۶۲۸۱

دشمنی ابن تیمیه با اهل بیت 
فرق ضاله

دشمنی ابن تیمیه با اهل بیت 

::> ولایت آنلاین، گروه عقاید <::
کمتر کسی است که کتاب های ابن تیمیه - به خصوص منهاج السنه - را مطالعه کند و پی به نصب و عداوت دشمنی او نسبت به اهل بیت(ع) نبرد.

بسم الله الرّحمن الرّحیم

دشمنی ابن تیمیه با اهل بیت:

کمتر کسی است که کتاب های ابن تیمیه - به خصوص منهاج السنه - را مطالعه کند و پی به نصب و عداوت دشمنی او نسبت به اهل بیت(ع) نبرد. ما در این بحث برای اثبات این مطلب به ذکر نمونه هایی از این موارد می پردازیم.

۱- مخالفت با نزول آیه مباهله در شان اهل بیت(ع): 
ابن تیمیه از جهاتی با نزول آیه مباهله در شان اهل بیت(ع) مخالفت کرده است و بر فرض نزول، آن را فضیلتی برای اهل بیت نمی شمارد. اینک به شبهات او پاسخ می گوییم: 
الف) کسی با پیامبر(ص) مساوی نیست!!
ابن تیمیه می گوید: هیچ کس مساوی با رسول خدا(ص) در فضایل نیست، نه علی و نه غیر او.
پاسخ: اولاً: ما تابع نصّ هستیم، از این آیه و ادله قطعی دیگر چنین استفاده می شود که امام علی(ع) در تمام کمالات و قابلّیت ها همانند رسول اکرم(ص) است، و لذا قرار بود بعد از ایشان پیامبری باشد جزء امام علی(ع) کسی دیگر قابلیت این مقام را نداشت، ولی قرار نیست که بعد از پیامبر(ص) پیامبری دیگر باشد.

ثانیاً: در روایتی صحیح السند از پیامبر(ص) آمده است که خطاب به امام علی(ع) فرمود: من از خدا چیزی نخواستم جزء آن که مثل آن را از خداوند برای تو درخواست نمودم. و از خداوند چیزی درخواست ننمودم مگر آن که خدا به من عطا نمود. جزء آن که به من خبر داده شد که بعد از تو پیامبری نخواهد بود. و نیز پیامبر(ص) مطابق حدیث صحیح السند فرمود: علیّ منّی و انا منه، و هو ولیّکم بعدی: علیّ از من و من از اویم و او ولیّ شما بعد از من است.

ب) عدم دلالت(انفسنا) بر مساوات:
او نیز می گوید: انفس در لغت عرب بر مساوات دلالت ندارد بلکه مقصود به آن نزدیکان و اقرباء انسان است. آن گاه بر مدعای خود به آیاتی استشهاد می کند که در آن ها لفظ انفس به کار رفته ولی دلالت بر مساوات ندارد؛ از قبیل: (لَو لا اذِ سَمِعتُمُوهُ ظَّنَّ المُومِنُونَ وَ المومِناتُ بِاَنفُسِهِم خَیراً) چرا هنگامی که این(تهمت) را شنیدید، مردان و زنان با ایمان نسبت به خود(و کسی که همچون خود آن ها بود) گمان خیر نبردند.
پاسخ: اولاً: در برخی از آیات بین کلمه انفس و اقرباء مقابله افتاده است، و لذا نمی توان در همه جا ادّعا کرد که انفس به معنای اقرباء است.
خداوند متعال می فرماید: (یا اَیّهَا الّذِینَ آمَنُوا قَو اَنفُسَکُم وَ اَهلیکُم ناراً) ای کسانی که ایمان آورده اید! خود و خانواده خویش را از آتش حفظ کنید. و نیز می فرماید: (الَّذِینَ خَسِرُوا اَنفُسَهُم وَ اَهلیِهِم) کسانی که به خویشتن و خانواده شان زیان رسانده اند. در مورد آیه مباهله نیز این چنین است؛ جزء آن که در این دو آیه، انفس در نفس انسان به معنای حقیقی آن استعمال شده است. ولی در آیه مباهله مجازاً در معنای تنزیلی به کار رفته است؛ یعنی امام علی(ع) به منزله پیامبر(ص) در جمیع فضایل است، نه این که نفس پیامبر باشد. 
ثانیاً: مستفاد از آیه مباهله آن است که خداوند پیامبرش را خطاب کرده می فرماید: ای محمّد! خود را برای مباهله بیاور. پیامبر در آن موقف علی(ع) را برای مباهله آورد. و این که شخصی نفس شخص دیگر باشد سه احتمال دارد:
۱- عینیت و اتحاد حقیقی حتی در جسمّیت: این معنا قطعاً باطل است؛ زیرا ما معتقد به حلول نیستیم و نیز پیامبر(ص) و امام علی(ع) را به لحاظ جسمی یکی نمی دانیم.
۲- اتحاد در شوونات و فضایل به جزء آنچه که استثناء شده است.
۳- تنها مجانست در قرابت و نزدیکی.
معنای دوم و سوم از معنای مجازی برای کلمه نفس است، ولی ما باید به دو جهت کلمه انفس را بر معنای دوم حمل کنیم نه سوم.
جهت اول این که: معنای دوم اقرب به معنای حقیقی که همان وحدت از جمیع جهات است و می باشد و مطابق آنچه در علم بلاغت گفته شده، لفظ باید بر قریب ترین معانی به معنای حقیقی حمل می شود. جهت دیگر این که: قرائن بسیاری وجود دهرد که موئد معنای دوم است نه سوم، که از آن جمله عبارت است از: 
اوّل: حدیث منزلت: پیامبر(ص) خطاب به حضرت علی(ع) فرمود: تو نسبت به من به منزله هارون نسبت به موسی می باشی جزء آن که بعد از من پیامبری نخواهد بود.
دوّم: بخاری از پیامبر اکرم(ص) نقل کرده که خطّاب به علی(ع) فرمود: تو از من و من از توام
سوم: ابن مسعود از رسول اکرم(ص) نقل کرده که فرمود: علی بن ابیطالب همانند روح من است که در جسدم می باشد.
چهارم: و نیز خطّاب به امتم علی(ع) فرمود: از خدا برای خود چیزی نخواستم جزء آن که مثل آن را برای تو تقاضا نمودم.

ج) کفایت پیامبر(ص)!!

ابن تیمیه نیز می گوید: این که این چهار نفر را پیامبر(ص) همراه خود آورد مقصود اجابت دعا نبوده؛ زیرا دعای پیامبر(ص) به تنهایی کافی بود.
پاسخ: اولاً: اگر چنین بود چرا خداوند تعالی از پیامبر خود خواست تا از انصارا  بخواهد که این افراد نیز بیاورند. و اگر وجود آن ها در مباهله دخیل نبود احتیاجی به چنین دعوتی نبود، خصوصاً آن که در آخر می فرماید:(ثُمَّ نَبتَهِل) سپس همگی مباهله کنیم.
ثانیاً: حرف ابن تیمیه اجتهاد در مقابل نصّ است؛ زیرا مطابق برخی از روایات پیامبر(ص) فرمود: هرگاه من دعا کردم شما آمین بگویید... و این خود دلالت بر این دارد که آمین آن ها در اجابت دعای پیامبر بی تاثیر نبوده است.

د) عدم اختصاص به حضرت علی(ع)!!
او نیز می گوید: کلمه(اَنفُسَنا) اختصاص به علی(ع) ندارد، زیرا به صیغه جمع آمده است.
پاسخ: اولاً: قبلا در آیه ولایت به اثبات رساندیم که عرب به جهاتی از جمله تعظیم لفظ جمع را بر مفرد به کار می برد و در قرآن نیز چنین استعمالی را زیاد مشاهده می کنیم.
ثانیاً: تعبیر به جمع در این آیه به جهت بیان این مطلب است که هر کدام از دو دسته مباهله کننده سزاوار است که خواص از اهل بیت خود بیاورید، خواه افراد هر دسته متعدد باشند یا خیر.


نام کتاب: سلفی گری(وهابیت) و پاسخ به شبهات

تالیف کاتب: علی اصغر رضوانی


نویسنده مطلب: مینا شریفی


تاریخ ارسال مطلب: ۱۴:۳۱ - ۱۳۹۸/۷/۴
ارسال نظر
نام:
آدرس ایمیل:
متن: *
عدد روبرو را تایپ نمایید
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیر مربوطه در وب منتشر خواهند شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهند شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشند منتشر نخواهند شد.


مهمترین مطالب
مهمترین مطالب گروه