پنج شنبه ۲۶ مهر ۱۳۹۷
کد مطلب: ۳۵۵۲

انتظار و وظایف منتظران از دیدگاه قرآن و روایات
مهدویت

انتظار و وظایف منتظران از دیدگاه قرآن و روایات

::> ولایت آنلاین، گروه عقاید <::
بررسی وظایف منتظران در عصر غیبت

بسم الله الرّحمن الرّحیم

انتظار و وظایف منتظران از دیدگاه قرآن و روایات:

انتظار:

مطابق بسیاری از آیات قرآن کریم و روایات فراوانی که از ائمة معصومین (علیهم‌ السلام) رسیده است بشر در طول دوران زندگی فردی و اجتماعی خود، مرهون نعمت انتظار است، و اگر از حالت انتظار خارج شود و امیدی به آینده نداشته باشد، زندگی برایش مفهومی نخواهد داشت.

آنچه انسان را به زندگی امیدوار می‌ سازد و نگرانی‌ ها و ناراحتی‌ ها را برای او آسان می‌ نماید، انتظار و امید به آینده است. آدمی در پرتو همین انتظار، رنج‌ ها و گرفتاری‌ ها را تحمل می‌ کند و با کشتی امید و آرزو در دریای متلاطم و طوفان زای زندگی به سیر خود ادامه می‌ دهد. بنابراین، اگر امید از انسان گرفته شود و انتظار از جامعه رخت بربندد، ادامه حیات و زندگی برای بشر، بی‌ روح و بی‌ لذت و بی‌ معنا خواهد بود، این انتظار است که به زندگی صفا و جلا می‌‌ بخشد و زندگی را برای آدمی لذت بخش می‌ کند و او را به حرکت و جنبش وا می‌ دارد و دلش را به ادامه زندگی، علاقه‌ مند می‌ سازد.

نکته قابل توجه این است که بر هر فرد مسلمان و هر کس که بخواهد با روح تعالیم متعالی اسلام و حقیقت برنامه‌ های تربیتی این مکتب انسان‌ ساز آشنا شود، قبل از هر چیز، درک صحیح و شناخت درست مفاهیم واقعی واژه‌ ها و اصطلاحات اسلامی لازم و ضروری است.

یکی از واژه‌ هایی که باید با تأمل و دقت زیاد به آن پرداخته شود واژه انتظار ا ست که مربوط به ظهور آخرین حجت خداوند و مصلح آخرالزمان حضرت مهدی (علیه‌ السلام) است.

اینک برای شناخت کامل انتظار، نخست درباره معنا و مفهوم کلمه انتظار از نظر لغت و مذهب بحث می‌ کنیم، سپس درباره انتظار فرج در اسلام و قرآن سخن می‌ گوییم و به بررسی وظایف منتظران در عصر غیبت می‌ پردازیم.

انتظار در لغت:

انتظار در لغت، به معنای چشم داشت و چشم به راه بودن و نوعی امید به آینده داشتن است؛ آینده‌ ای زیبا و روشن و سرشار از صفا، آرامش و امنیت. .

انتظار در اصطلاح

انتظار کیفیتی روحی است که موجب به وجود آمدن آمادگی برای ظهور و درک منتظَر می‌شود، و ضد آن یأس و نا امیدی است. هر چه انتظار بیشتر باشد آمادگی نیز بیشتر است؛ و گاه حالت انتظار به پایه‌ ای می رسد که خواب را از چشم می‌ رباید، و هر چه عشق به منتظَر افزون باشد آمادگی برای آمدن او نیز افزون می‌گردد و فراق دردناک می‌ شود تا جایی که منتظِر به چیزی جز منتظَر نمی‌ اندیشد، و تمام آمال و آرزوهایش را در آیینه وصال او به تماشا می‌ نشیند. از این رو و همه درد‌ها و سختی‌ ها و مشکلات را در راه رسیدن به او تحمل می‌ کند.

انتظار ، امید به آینده ای نوید بخش:

از نظر مذهب، انتظار حالتی است که از ترکیب ایمان به خدا و اعتقاد کامل و راسخ به مبانی دین و اشتیاق و علاقه به ظهور رهبری الهی و آسمانی ـ که بتواند با مدد خداوند، مردمان جهان را تحت فرمان یک آیین درآورد و ستمگران را سر جای خود بنشاند و آیین توحید و یکتاپرستی را رواج دهد و حکومت قسط و عدل را در تمام زمین برقرار نماید ـ به وجود می‌آید و در درون آدمی شعله می‌ کشد و آمال و آرزوهای انسانی و رفتار فردی و اجتماعی وی را دگرگون می‌ کند.

انتظار از نظر دین و مذهب، به معنای امید و آرزو است؛ امید به آینده‌ ای نوید بخش و سعادت آفرین، امید به آینده‌ ای که در آن جهانیان از مفاسد و بدبختی‌ها رهایی یافته، و بشر راه خیر و صلاح را در پیش گیرد و دنیا در پرتو تحقق عدل الهی، مدینه فاضله‌ ای گردد.

این معنای انتظار فرج از نظر دین است که در حقیقت به معنی چشم به راهی برای تحقق حق و عدل و پیروزی دین و برقراری نظام عدل الهی، می‌ باشد.

بر این اساس، شکی نیست که انتظار فرج، میل فطری همة انسان‌ ها و خواستة مشترک تمامی ملل و ادیان دنیاست و زمان و مکان نمی‌ شناسد و به قوم و گروهی اختصاص ندارد.

اعتقاد به قیام یک منجی در آخرالزمان که زمین را پر از عدل و داد می‌ کند و به طور معجزه آسا ظلم و جور را ریشه کن می‌سازد پایه ایمان را مستحکم می‌ کند و نهال امید را در دل بارور می‌ رویاند.

این عقیده، یکی از آرزوهای مهم و دیرین بشر است و جای هیچ شگفتی نیست اگر می‌ بینیم که در هر زمان، انسان، امیدوار به آینده‌ای بهتر بوده است. عامل عمده اعتقاد به ظهور منجی در آخرالزمان ایمان است. این ایمان عاملی بسیار قوی و نیرومند است که با وجود آن انسان هرگز با سختی‌ های روزگار و تراکم ناملایمات و گرفتاری‌ های زندگی، روحیه خود را نمی‌بازد و امید نجات و رستگاری را از دست نمی‌ دهد. برای این که این موضوع بهتر روشن شود به بحث و بررسی انتظار فرج در اسلام و مذهب تشیع می‌ پردازیم:

انتظار فرج در اسلام:

انتظار فرج در اسلام و به ویژه در مذهب تشیع، عبارت است از ایمان استوار به امامت و ولایت حضرت ولی عصر(علیه‌السلام) و امید به ظهور آن آخرین ذخیره الهی و آرزوی فرا رسیدن روزگار رهایی مستضعفان از چنگال مستکبران، و تمام شدن دوران ظلم و ستم طاغوتیان، و پیروزی نهایی مؤمنان، و آغاز حکومت صالحان، تا پایان جهان است. که این انتظار دربردارنده تمامی مبانی اعتقادی اسلام است.

انتظار فرج در اسلام، در واقع نوعی آمادگی است. آمادگی برای پاک شدن، پاک زیستن و دور ماندن از زشتی‌ ها و آمادگی برای حرکتی مستمر و دائم، با تلاش و کوششی پی‌ گیر و خستگی ناپذیر توأم با خود سازی در مرحله اول و دگر سازی در مراحل بعدی و سرانجام آمادگی برای شرکت در انقلاب جهانی حضرت مهدی (علیه‌السلام) که آغاز آن ظهور حضرت و فرجام آن، شکست تاریکی‌ها و ظلم‌ هاست و نتیجه آن، برپایی حکومت عدل الهی و تحقق قول و پیمان خداوند به عزت بخشی مؤمنان است.

پس از روشن شدن اهمیت انتظار در زندگی بشر، به بررسی انتظار فرج در آیات و روایات می‌ پردازیم تا مفهوم صحیح آن را دریابیم.

حال برای روشن شدن مطلب به سراغ متون اصیل اسلامی و روایات پیشوایان معصوم (علیهم‌السلام) می‌ رویم و لحن گوناگون آیات و روایاتی را که از ائمه معصومین (علیهم‌ السلام) درباره مسأله انتظار و ارزش و اهمیت این عقیده اصیل رسیده است، مورد بررسی قرار می‌ دهیم.

انتظار از نگاه روایات:

در روایات و سخنان حیات بخش پیشوایان شیعه، گلواژه انتظار مفهومی بس ژرف و پرارج دارد. گویا انتظار زیبا‌ترین و کامل‌ ترین جلوه بندگی حق تعالی است، به گونه‌ای که رسول خدا(صلی الله علیه و آله) انتظار فرج را برترین عبادت و افضل اعمال امتش می‌ خواند.(۱)

به همین تناسب در فرهنگ دینی و در روایات ما، منتظران از جایگاه والا و ممتازی برخوردارند و تعابیر مهمی در مقام و منزلت آن‌ ها بیان شده تا جائیکه پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) آنان را برادران خود می‌ نامند و امیرمؤمنان علی (علیه‌السلام) می‌ فرماید: منتظران امر ما مانند کسانی هستند که در راه خدا به خون خود غلطیده‌اند.(۲)

و امام سجاد (علیه‌السلام) درباره ایشان می‌ فرمایند:

مننتظران ظهور برترین مردمان همه روزگارانند،(۳) که خداوند به ایشان اجر هزار شهید از شهدای بدر و احد عطا می‌ کند.(۴) آنان به مجاهدان پیکارگری مانند که در پیش روی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) با شمشیر نبرد می‌ کنند.(۵)

امام کاظم (علیه‌السلام) دربارة شیعیان و منتظران عصر غیبت می‌ فرمایند: خوشا به احوالشان، به خدا سوگند آنان در روز قیامت، در مرتبة ما و با ما خواهند بود.(۶)

به راستی، سِرِ برخورداری منتظران از چنین جایگاه رفیع و منزلت بی‌بدیلی که فرشتگان مقرب الهی نیز به آنان غبطه می‌خورند، در چه چیزی نهفته است؟ هر چه هست به حقیقت انتظار برمی‌ گردد.

مگر انتظار چیست که تا این حد کمال آفرین و تکامل بخش است؟ این چه حقیقتی است که انسان را به مرتبه ملکوتیان و بالاتر از آنان سوق می‌ دهد.

آری! این ها همه به مفهوم واقعی انتظار و وظایف منتظران بر می گردد که در این قسمت پیرامون آن توضیحاتی به خوانندگان محترم ارائه می دهیم:

مفهوم صحیح انتظار

مفهوم مذهبی انتظار، امید به آینده است، آینده‌ای که در آن مردم جهان، از زور و فشار و استبداد و تسلط نظام‌های غلط، نجات پیدا کنند و رژیم‌ های ضد انسانی از میان بروند و زندگی پر نشیب انسان‌ ها آکنده از صلح و امنیت گردد و حق پرستان پیروز، و باطل گرایان نابود شوند.

آنچه از مجموع آیات و روایات اسلامی و مفهوم خود کلمه انتظار استفاده می‌ شود این است که انتظار، در تمام ابعاد زندگی فردی و اجتماعی، عامل رشد و اصلاح، مقاومت و پیشرفت، بیداری و حرکت، و از عقاید انقلاب آفرین و ریشه اصل قیام جهانی حضرت مهدی (علیه‌ السلام) است.

وظایف منتظران

در مورد وظایف و تکالیف شیعیان در دوران غیبت سخن‌های بسیاری گفته شده است. حتی کتاب‌های منتقل نیز در این باره تألیف و تدوین گردیده و در بعضی از کتاب‌ها مانند مکیال المکارم تا هشتاد وظیفه برای منتظران حضرت مهدی (علیه‌ السلام) برشمرده‌اند. ما در این مجال برآنیم که وظایف اصلی منتظران یوسف زهرا (سلام‌ الله‌ علیها) را به طور خلاصه و روان در اختیار خوانندگان قرار دهیم.

۱ـ شناخت ولی عصر(علیه‌السلام)

اولین و مهم‌ ترین وظیفه‌ ای که هر شیعة منتظر بر عهده دارد کسب معرفت و شناخت نسبت به وجود نازنین امام زمان (علیه‌السلام) است. زیرا به دلیل عقلی و نقلی تحصیل معرفت و شناخت صفات و ویژگی‌های آن جناب واجب است و ایمان بدون شناخت امام زمان (علیه‌ السلام) تحقق نمی‌ پذیرد، و هیچ عملی را خداوند از بندگان قبول نمی‌ کند مگر اینکه با شناخت و معرفت امام زمان (علیه‌ السلام) عجین باشد.(۷)

این موضوع از چنان اهمیتی برخوردار است که در روایات بسیاری که از طریق عامه و خاصه از پیامبر گرامی اسلام (صلی الله علیه و آله) و ائمه معصومین (علیهم‌ السلام) نقل شده، آمده است که: هر کس بمیرد و امام زمانش را نشناسد، به مرگ جاهل مرده است.(۸)

و در ورایت دیگری که ثقه الاسلام کلینی از امام باقر (علیه‌ السلام) نقل می‌ کند، آمده است: هر کس در حالیکه امامی‌ نداشته باشد بمیرد، مردنش مردن جاهلیت است و هر کس با شناخت امامش بمیرد، پیش افتادن و یا تأخیر این امر (دولت آل محمد (علیهم‌ السلام)) او را زیان نرساند و هر کس بمیرد در حالی‌که امامش را شناخته، همچون کسی است که در خیمه قائم (علیه‌ السلام) با آن حضرت باشد.(۹)

توجه به مضامین دعاهایی که خواندن آن‌ ها در عصر غیبت سفارش شده و مورد تأکید قرار گرفته نیز ما را به اهمیت موضوع شناخت و معرفت حجت خدا رهنمون می‌ سازد؛ چنان که در یکی از دعاهای معروف و معتبری که شیخ صدوق (رحمة الله علیه) آنرا در اکمال الدین نقل کرده می‌ خوانیم:

پروردگارا! حجت خود را به من بشناسان که اگر حجتت را به من نشناسانی از دینت گمراه می‌ گردم. خداوندا! مرا به مرگ جاهلیت نمیران و دلم را از حق، پس از آن‌که هدایتم فرمودی منحرف مگردان.(۱۰)

این شناخت و معرفت حجت الله چه اکسیری است؟ که اگر با مس وجود آدمی آمیخته نگردد، بشر از مرز حیوانیت و توحش فراتر نرود و به مرگ جاهلیت از دنیا کوچ کند.

امام صادق (علیه‌ السلام) در مورد کم‌ ترین درجه معرفت امام می‌ فرماید: کم‌ ترین درجه معرفت به امام آن‌است که… [بدانی] امام وارث [و جانشین] پیامبر است و همانا اطاعت از او اطاعت از خدا و رسول خداست و باید در هر امری تسلیم او بود و به سخن و فرمان او عمل کرد.(۱۱)

مؤلف کتاب مکیال المکارم مراد و مقصود از معرفت امام را که در روایات یاد شده بر آن تأکیده گردیده است، چنین بیان می‌کند: بی‌ تردید مقصود از شناختی که امامان ما تحصیل آن‌ را نسبت به حضرت مهدی (علیه‌ السلام) امر فرموده‌اند، این است که ما آن حضرت را آن‌چنان که هست بشناسیم؛ به گونه‌ای که این شخصیت سبب در امان ماندن ما از شر شیاطین و دوری از معاصی باشد و ما را به کمال مطلوب انسانی رهنمون سازد و مایه نجاتمان از اعمال گمراه کننده مدعیان دروغین مهدویت شود. این چنین شناختی جز به دو امر حاصل نمی‌ گردد: اول، شناختن شخص امام (علیه‌ السلام) به نام و نسب و دوم، شناخت صفات و ویژگی‌ های امام و به دست آوردن این دو شناخت از اهم واجبات است..(۱۲)

البته شناخت صفات و ویژگی‌ های آن حضرت که در کلام فوق به آن اشاره شد، در عصر ما از اهمیت و ارزش بیشتری برخوردار است و در واقع این نوع شناخت است که می‌ تواند در زندگی فردی و اجتماعی منتظران منشأ تغییر و تحول باشد، زیرا اگر کسی فقط به یکی از صفات آن حضرت پی ببرد مثلاً یقین حاصل کند که حضرتش شاهد و ناظر دائمی اعمال شیعیان و محبانش می‌ باشد. (۱۳) و خویشتن را همیشه در محضر او ببیند؛ چنین فردی هیچ گاه آلوده به معاصی و محرمات نمی‌ شود و روز به روز بر فضائل و سجایای اخلاقی او افزوده می‌ گردد و در مسیر سعادت و کمال قدم بر می‌ دارد.

نکته‌ ای که باید‌ در این جا در نظر داشت این است که شناخت امام زمان (علیه‌ السلام) از شناخت، دیگر امامان معصوم (علیهم‌ السلام) جدا نیست و اگر کسی به طور کلی به شأن و جایگاه ائمه هدی واقف شد، صفات و ویژگی‌ های آنها را شناخت و به وظیفه خود در برابر آن‌ها پی برد، قطعا نسبت به امام عصر (علیه‌ السلام) نیز به شناختی شایسته و کامل می‌ رسد . یکی از راه‌ های پی بردن به مراتب و عظمت امامان معصوم (علیهم‌ السلام) مطالعه و تحقیق در کتاب‌ هایی است که در این زمینه نگاشته شده است که از جمله می‌توان به کتاب‌های زیر اشاره نمود: بحارالانوار: جلدهای پنجاه و یکم تا پنجاه و سوم، اصول کافی جلد اول ، الغیبة شیخ طوسی، کتاب الغیبه نعمانی و کمال الدین و تمام النعمه شیخ صدوق، که به لطف خدا همه این ‌کتاب‌ ها به فارسی ترجمه شده و در دسترس همگان قرار گرفته است. 

شایان ذکر است به این نکته نیز اشاره کنیم که اصلی‌ ترین راه شناخت و تحصیل معرفت امام زمان (علیه‌السلام) رعایت تقوا و اجتناب از معاصی و محرمات ا ست که در عنوان بعدی به توضیح و تبیین آن می‌ پردازیم.

۲ـ تقوا و پرواپیشگی

یکی از‌مهم‌ ترین وظایف شیعیان در عصر غیبت امام زمان (علیه‌ السلام) رعایت تقوا و اجتناب از معاصی و محرمات است. منتظر امام زمان (علیه‌ السلام) کسی است که در عصر غیبت به تهذیب نفس و تزکیه خود بپردازد، رذایل اخلاقی را از نفس خویش بزداید و به کسب فضایل مشغول گردد. چنانکه در روایتی از امام صادق (علیه‌ السلام) نقل شده :

هر کس دوست دارد از یاران قائم (علیه‌ السلام) باشد، باید منتظر او [بماند] و در ا ین حال به پرهیزکاری و اخلاق نیکو رفتار کند؛ پس اگر در این حال بمیرد و پس از مرگ او قائم بپاخیزد، پاداش او همچون کسی است که آن حضرت را درک کرده است. پس کوشش کنید و در انتظار بمانید، این امر بر شما گوارا باشد، ای مشمولان رحمت الهی!(۱۴)

حضرت مهدی (علیه‌ السلام) نیز با توجه به ناگهانی بودن امر ظهور، همه شیعیان را به انجام اعمال نیک و شایسته و دوری از کردار و رفتار ناپسند در عصر غیبت فراخواند می‌ فرمایند: هر یک از شما باید آن چه را که موجب دوستی ما می‌شود، پیشه خود سازد و از هر آنچه موجب خشم و نارضایتی ما می‌ گردد دوری گزیند، زیرا فرمان ما به یک باره و ناگهانی می‌ رسد و در آن زمان توبه و بازگشت برای کسی سودی ندارد و پشیمانی از گناه کسی را از کیفر ما نجات نمی‌ دهد.(۱۵)

موضوع تهذیب نفس و پرهیز از گناه و اعمال ناپسند، به عنوان یکی از وظایف منتظران در عصر غیبت، از چنان اهمیتی برخودار است که در یکی از نامه‌ های امام زمان (علیه‌ السلام) به شیخ مفید (ره)، اعمال ناشایست و گناهانی که از شیعیان سر می‌ زند، به عنوان یکی از اسباب اصلی طولانی شدن غیبت و محروم ماندن شیعیان از دیدار آن حضرت شمرده شده است. (۱۶)

باید در نظر داشت که تنها زمانی می‌ توانیم خود را منتظر امام زمان (علیه‌ السلام) بدانیم که در زندگی فردی و اجتماعی خود، راه و روش مورد نظر را پیاده کنیم، و در تمام مراحل زندگی رضایت حضرتش را در نظر بگیریم و در پیرو محض او باشیم. 

در نامه امیرالمؤمنین علی (علیه‌ السلام) به عثمان بن حنیف آمده است: بدانید! برای هر کس امام و پیشوایی است که در اعمال و رفتار خود از او پیروی می‌ کند، و به روشنایی نور علم او هدایت می‌ شود.

و بدانید ! امام شما از دنیای خود و از زینت‌های آن به دو جامه کهنه و از خوردنی‌ هایش به دو قرص نان قناعت کرده است. بدانید! که شما توانایی بر این گونه رفتار ندارید، و لکن مرا به دوری از محرمات و کوشش در انجام واجبات و با پاکدامنی و پیمودن راه صحیح یاری کنید.(۱۷)

منتظر واقعی با تحصیل تقوا و پرهیزکاری در مراحل مختلفی می‌تواند امام زمان (علیه‌ السلام) را یاری کند. زیرا هرگاه کسی اهل تقوا شد آثار ظاهری تقوای او موجب بیداری و یادآوری و هدایت دیگران می‌ شود و امام به وجود او افتخار می‌ کند و در حقیقت زینت و آبروی مولایش می‌ گردد و وجود او در هر مکان باعث برطرف شدن بلا و نزول رحمت می‌ شود.

اشاره‌ ای مختصر به معنا، فواید و آثار تقوا:

تقوا در اصطلاح حفظ و نگهداشتن نفس است از مخالفت با اوامر و نواهی حق تعالی اگر بخواهیم تقوا را در یک جمله بیان کنیم، همان گناه نرکدن و اطاعت محض پروردگار را گویند که در قرآن کریم آثار و فواید زیادی بر آن مترتب شده چنانچه خداوند متعال آنرا سبب قبولی اعمال، محبت خود ، اکرام بندگان، جلب روزی حلال، خروج از معاصی، رهایی از عذاب و بشارت به نعمت‌های جاویدان برمی‌ شمرد.

اما راه دست یابی به تقوا و نجات از بی‌ تقوایی چیست؟ خلاصه باید گفت: شناخت خداوند و نعمت‌هایی که به ما ارزانی داشته، معرفت به مبدأ و معاد؛ اینکه انسان از کجا آمده و به کجا می‌ رود؟ سر منزل او کجاست؟ و تفکر در آیات و روایاتی که درباره مرگ، قبر، برزخ و قیامت به ما رسیده و تخلیه دل از محبت دنیایی باعث روشن شدن چراغ تقوا در دل می‌ شود.

اگر انسان خانه دل را از اغیار خالی نماید و دست و پای جان را از غل و زنجیر هوای نفس آزاد گرداند و از مرداب نا امن دنیا به ساحل امن و آغوش گرم معرفت و زهد پناه برد می‌ تواند زمینه ساز واقعی ظهور حضرت مهدی (ع) باشد.

۳ـ یاد امام

آنچه منتظران را در کسب معرفت امام و پیروی از آن بزرگوار یاری می دهد و پایداری و استقامت در راه انتظار را به دنبال دارد، یاد و توسل دائم با امام زمان (علیه السلام) است. به راستی وقتی امام مهربان همیشه وهمه جا به حال شیعیان خودنظر دارد و لحظه‌ای آن ها را از یاد نمی برد آیا رواست که دلدادگان روی او به دنیا و تعلقات آن سرگرم شوند و از یاد عزیز غفلت نمایند. راه و رسم دوستی و محبت آن است که در همه حال آن بزرگوار را بر خود و دیگران مقدم بدارند. وقتی بر سجاده دعا می نشینند از او آغاز کنند و برای سلامتی و فرج آن حضرت دعا نمایند که آن بزرگوار خود فرمود: برای تعجیل فرج بسیار دعا کنید که فرج شما در همان است.

منتظر حقیقی، در هنگام صدقه دادن، ابتدا سلامتی وجود شریف امام خود را در نظر می گیرد. به هر بهانه دست توسل به دامن پر مهر مولایش می زند و به اشتیاق ظهور مبارک او و دیدن جمال بی مثالش ناله سر می دهد. رهرو راه انتظار در مجالسی که به نام آن محبوب دل ها، تشکیل می شود حضور می یابد تا ریشه‌های محبت او را در دل محکم کند و به ساحت مقدس آن مولای غریب عرض ارادتی نماید با یاد او به جمکران و سهله و سرداب مقدس می رود و همه زمان ها و مکان ها را به دنبال او و با یاد گل روی او سپری می کند تا شاید آن مولای مهربان با نیم نگاهی به او عنایت کند و مس وجود او را زر نماید. از زیباترین جلوه های یاد در زندگی منتظران آن است که هر روز با او تجدید عهد کرده و پیمان وفاداری ببندند واستواری خود را بر آن عهد اعلام کنند.

در دعای عهد چه زیبا می خوانیم که: بار خدایا! من در بامداد این روز و تمام دوران زندگیم، عهد و پیمان وبیعتی را که از آن حضرت بر گردن دارم تجدید می کنم، که هرگز از آن عهد و بیعت برنگردم و بر آن پایدار بمانم. بار خدایا! مرا از یاران و یاوران آن حضرت و مدافعان از حریم مقدس او و شتاب کنندگان به سوی او برای انجام خواسته هایش و اطاعت کنندگان از دستوراتش و حمایت کنندگان از وجود شریفش و.. شهیدان در رکاب حضرتش قرار ده.

از امام صادق (علیه السلام) منقول است که هر کس چهل صبح این دعای عهد را بخواند از یاران حضرت قائم (علیه السلام) باشد، و اگر پیش از ظهور آن حضرت بمیرد خدا او را از قبر بیرون آورد تا در خدمت آن حضرت باشد.(۱۸)

اگر کسی این عهد را بخواند و از اعماق وجود به مضامین آن پایبند باشد هرگز به سستی گرفتار نمی شود و در تحقق آرمان های امام زمان (علیه السلام) و زمینه سازی برای ظهور آن بزرگوار لحظه‌ای از پا نمی نشیند.

آری! این عقیده و یاد است که به همه اعمال و رفتار انسان جهت می دهد و محرک انسان در میدان عمل می گردد تا هم به تهذیب اخلاق خود و هم به هدایت وارشاد جامعه همت گمارد اگر چنین حالتی در شخص به وجود آید و یاد محبوب در تمام وجودش جا گیرد دیگر گناه ومعصیتی از او سرنمی زند و همواره به دنبال جلب رضایت مولایش می باشد واین یاد به تمام زندگی او رنگ الهی می دهد و او را منتظر واقعی می گرداند.

۴ـ اطاعت از امام غایب (علیه السلام)

وقتی معرفت امام در سینه ها شکوفه زد و با رعایت تقوا و پرهیزکاری عطر یادش فضای جان را پر کرد سخن از پیروی و اطاعت آن مظهر کمالات و فضائل به میان می آید.

براستی اطاعت چیست؟ اطاعت همان علت خلقت و آفرینش است. اطاعت یعنی ذوب شدن در خواسته های معبود و در مقابل او از خود اراده‌ای نداشتن. خداوند در قرآن می فرماید:

یا ایها الذین أمنوا اطیعوا الله و اطیعوا الرسول و اولی الامر منکم.

همین اطاعت از خدا به دستور او، درباره رسول اکرم و ائمه معصومین(علیهم السلام( نیز مطرح می شود. مؤمن واقعی کسی است که از خدا و رسول خدا و ائمه معصومین اطاعت کند واطاعت از پیشوایان را در کنار پیروی از خداوند بداند چنانکه امام هادی (علیه السلام) در زیارت جامعه می فرماید:

کسی که از شما معصومین اطاعت کند از خداوند اطاعت کرده است.

شاید به طور خلاصه بتوان گفت اطاعت همان تطبیق دادن نفس با فرامین و خواسته های اهل بیت (علیهم السلام) می باشد اطاعت را باید ابتدا از مسائل اولیه شرعیه شروع کرد و محرمات و واجباتش را بشناسد. به انجام صحیح واجبات و ترک محرمات کوشا باشد. و با این کار ظرف درون را از آلودگی ها و خبائث حیوانی پاک نماید و دیو هوای نفس را از دل بیرون کند تا در آن زمان است که انسان دیوانه وار به دنبال مولای غایب می گردد و در همه جا او را جستجو می کند و از روی محبت و عشق، چون مولایش را لایق می بیند از او فرمانبرداری می کند و اوامر او را مطاع می‌داند. بنابراین وقتی انسان مطیع مولایش شد و اطاعت او را بر همه چیز مقدم کرد به تمامی وظایف خود عمل کرده و بر صراط مستقیم قدم برداشته است.


پیوندها:

[۱] – اکمال الدین: ج ۲، ب ۵۵، ح ۱٫

[۲] – خصال، صدوق: ج ۲، ب ۴۰۰، ح ۱۰٫

[۳] – الاحتجاج: ج ۲،‌ص ۵۰٫

[۴] – ینابیع المودة: ج ۳، ص ۱۶۴٫

[۵] – اکمال الدین: ج ۱، ب ۳۱، ح ۲٫

[۶] – اکمال الدین: ج ۱، ب ۳۲، ح ۱۵٫

[۷] – اصول کافی: ج ۲، ص ۲۴۹٫

[۸] – بحارالانوار: ج ۸، ص ۳۶۸ ـ ینابیع المودة، قندوزی: ج ۲، ص ۳۷۲٫

[۹] – اصول کافی: ج ۱، ص ۳۷۱، ح ۵٫

[۱۰] – کمال الدین: ج ۲، ص ۵۱۲٫

[۱۱] – تفسیر برهان:‌ج ۲، ص ۳۴٫

[۱۲] – مکیال المکارم: ج ۲، ص ۱۰۷٫

[۱۳] – سوره توبه، آیه ۱۰۵٫

[۱۴] – غیبت نعمانی: ص ۲۰۰٫

[۱۵] – بحارالانوار: ج ۵۳، ص ۱۷۶٫

[۱۶] – بحارالانوار: ج ۵۳، ص ۱۷۸٫

[۱۷] – نهج البلاغه فیض الاسلام: نامه ۴۵٫

[۱۸] – مفاتیح الجنان: دعای عهد


منبع: http://www.mouoode.ir

توسط: اکبری


تاریخ ارسال مطلب: ۲۲:۶ - ۱۳۹۶/۱۲/۱۲
ارسال نظر
نام:
آدرس ایمیل:
متن: *
عدد روبرو را تایپ نمایید
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیر مربوطه در وب منتشر خواهند شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهند شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشند منتشر نخواهند شد.


مهمترین مطالب
مهمترین مطالب گروه
پربیننده ترین
پربحث ترین