چهارشنبه ۲۱ آذر ۱۳۹۷
کد مطلب: ۳۱۳۹

دومین تعریف عبادت

دومین تعریف عبادت

::> ولایت آنلاین، عقاید <::
عبادت خضوعی است در برابر کسی که او را «رب» می دانیم. عبادت خضوع قولی و یا عملی است که از اعتقاد به «ربوبیت» طرف سرچشمه می گیرد و لفظ عبودیت در برابر ربوبیت است.

بسم الله الرّحمن الرّحیم

دومین تعریف عبادت

عبادت خضوعی است در برابر کسی که او را «رب» می دانیم.

ما می توانیم دریافت خود را از لفظ عبادت در قالب دیگری بریزیم و بگوییم: عبادت خضوع قولی و یا عملی است که از اعتقاد به ربوبیت طرف سرچشمه می گیرد و لفظ عبودیت در برابر ربوبیت است.

هرگاه انسانی خود را عبد و برده و طرف مقابل را رب تکوینی خود بداند خواه او رب او باشد یا نباشد و با این اندیشه در برابر او خضوع کند، چنین عملی را عبادت می نامند.

از آیاتی که هم اکنون یادآور می شویم، می توان استفاده نمود که عبادت از شؤون ربوبیت است، اینک به برخی از آیات اشاره می شود:

«وَ قالَ المسیحُ یا بنی اِسرائیلَ اعبُدُوا اللهَ ربی و ربکم»1

مسیح گفت ای بنی اسراؤیل، خدا را بپرستید که او «رب» من و شما است.

«اِنَّ اللهَ ربّی وَ رَبُّکُم فَاعبُدوُهُ هذا صِراطُ مَستقیمٌ»2

خداوند صاحب من و شما است پس او را بپرستید، این است راه مستقیم.

این مضمون در آیات دیگری نیز وارد شده است. در برخی از آیات، عبادت از شؤون خالقیت شمرده شده است، چنان که می فرماید:

«ذلکُمُ اللهُ رَبُّکُم لا اِله اِلا هُوَ خالِقُ کُلِّ شیی ءٍ، فَاعبُدوُهُ»3

این است صاحب شما، جز او معبودی نیست، او است آفریننده تمام اشیاء پس او را بپرستید.

مقصود از لفظ «رب» چیست؟

در لغت عرب «رب» به کسی گفته می شود که تدبیر و کارگردانی شی ءای به او واگذار شده و سرنوشت آن در اختیار او باشد و اگر در لغت عرب، به مالک خانه ودایۀ کودک و کشاورز مزرعه «رب» می گویند از این جهت است که اختیار ادارۀ آنها به او واگذار شده است و سرنوشت آنها در دست او قرار دارد، اگر ما خدا را «رب» خود می دانیم برای این است که سرنوشت کلیه شؤون ما از وجود هستی، حیات و ممات، رزق و روزی و تفنین و تشریع، مغفرت و آمرزش در دست او قرار دارد، حالا اگر کسی تصور کند که یکی از شؤون و امور مربوط به سرنوشت ما در دست دیگری قرار دارد مثلاً خدا امر حیات و ممات، و یا رزق و روزی و یا تفنین و تشریع، یا مغفرت و آمرزش را به دیگری واگذار کرده است، به گونه ای که آن فرد، بطور مستقل و به صورت تفویضی عهده دار همه و یا یکی از این مقامات می باشد در این صورت او را «رب» خود پنداشته ایم، اگر ما با این عقیده در برابر او خضوع کنیم، او را عبادت و پرستش کرده ایم.

به عبارت دیگر: عبادت و پرستش، از احساس بندگی سرچشمه می گیرد و حقیقت بندگی جز این نیست که انسان خود را مملوک و مقام بالاتر را مالک وجود و هستی، موت و حیات، رزق و روزی، یا لااقل مالک و اختیاردار خصوص مغفرت4 و شفاعت5 و وضع قوانین و تکالیف6 بداند، در این صورت او را رب خود تصور کرده است و هر فردی یک چنین احساس را از طریق زبان و یا عمل در خارج مجسم نماید و عقیده و احساس خود را در قالب عمل و یا لفظ بریزد، بی شک او را پرستش نموده و عبادت کرده است.


پی نوشتها:

  1. سورۀ مائده، آیۀ 72.
  2. سوره آل عمران، آیۀ 51.
  3. سورۀ انعام، آیۀ 102.
  4. «وَ من یَغفِرُ الذُّنوب الاّ الله» (سورۀ آل عمران، آیۀ 135).
  5. «قُل للهِ الشّفاعةٌ جمیعاً» (سورۀ زمر، آیۀ 44).
  6. «اِتَّخَذوا اَحبارَهُم وَ رَهبانَهُم اَرباباً مِن دُونِ اللهِ» (سورۀ توبه، آیۀ 31).

نام منبع: آیین وهابیت، اثر استاد جعفر سبحانی

نویسنده مطلب: شهلا کلاته


تاریخ ارسال مطلب: ۲۳:۴۵ - ۱۳۹۶/۵/۱۷
ارسال نظر
نام:
آدرس ایمیل:
متن: *
عدد روبرو را تایپ نمایید
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیر مربوطه در وب منتشر خواهند شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهند شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشند منتشر نخواهند شد.


مهمترین مطالب
مهمترین مطالب گروه
پربیننده ترین
پربحث ترین