سه شنبه ۲۸ دی ۱۴۰۰
کد مطلب: ۱۱۷۵۶

عصمت پیغمبر( ۱ )
پاسخ به شبهات

عصمت پیغمبر( ۱ )

::> ولایت آنلاین، گروه عقاید < ::
شبهه: در آیه دوم سوره فتح، خدا به رسولش می‌ گوید:( لِیَغفِر لَکَ الله مَا تَقَدَّمَ مِن ذَنبِکَ وَ مَا تَاَّخَّرَ) تا اینکه خدا گناهان گذشته و آینده تو را ببخشد، و از این آیه می‌ توان استفاده کرد که پیغمبر مسلمانان گناه انجام می‌ داده و معصوم نبوده‌ است.

بسم‌ الله‌ الرّحمن‌ الرّحیم

پاسخ به شبهات اینترنتی ۱ :

عصمت پیغمبر( ۱ ):

شبهه‌ی ششم
در آیه دوم سوره فتح، خدا به رسولش می‌ گوید:( لِیَغفِر لَکَ الله مَا تَقَدَّمَ مِن ذَنبِکَ وَ مَا تَاَّخَّرَ) تا اینکه خدا گناهان گذشته و آینده تو را ببخشد، و از این آیه می‌ توان استفاده کرد که پیغمبر مسلمانان گناه انجام می‌ داده و معصوم نبوده‌ است.
جواب
 پاسخ این شبهه را با ۲ جواب مختصر و مفصل بیان می‌ کنیم.
جواب مختصر: مراد از ذنب به معنی (گناه) در آیه شریفه، گناه و معصیت الهی نیست بلکه گناهی است که مشرکین به وی نسبت می‌ دادند خداوند متعال در ابتدای سوره مبارکه فتح، خطاب به پیغمبر اکرم می‌ فرمایند: ما با فتح مکه و موقعیتی که به تو دادیم، تمام گناهان نسبت‌ داده‌ شده از سوی مشرکین و تبعات شومی که برای کنار نظر گرفته بودند را بخشیدیم و آن‌ ها دیگر با تو برخورد بدی نخواهند داشت. بنابراین آیه ذکر شده در مقام بیان معصیت الهی از ناحیه پیغمبر اکرم نبوده تا اینکه بخواهیم بدین‌ وسیله عصمت پیغمبر را زیر سوال ببرند.
جواب مفصل: همیشه در طول تاریخ، وقتی مکتبی راستین ظهور می‌کرد؛  وفاداران به سنت‌های خرافی مانند(سنت بت‌ پرستی )برعلیه آن قد علم کرده و از نسبت دادن هرگونه تهمت و شایعه و گناه با مکتب و صاحبش دریغ نمی‌ کردند.
اگر آن مکتب در مسیر پیشرفت خود با شکست مواجه می‌شد دستاویز محکمی برای اثبات تهمت‌های ناروا به دست مخالفین می‌ افتد و فریاد می‌ کشیدند: نگفتیم این مکتب خرافی است؟ نگفتیم این مکتب سراسر دروغ است؟


طبیعی است که پیرو آن، پیامدهای شومی نیز در انتظار صاحب مکتب بود.
اما اگر آن مکتب به پیروزی می‌ رسید طبیعتاً تمامی این نسبت‌های ناروا و نقشه‌ های شوم و وفاداران به سنت‌ های خرافی، نقش بر آب می‌ شد.
عین همین قضیه درمورد پیغمبر اکرم اتفاق افتاد، یعنی زمانی‌ که پیغمبر اکرم دین مبین اسلام را بر مردم عرضه کردند، بت‌ پرستان و مشرکین به خشم آمده و نسبت‌های ناروایی را به آن حضرت داده و آن بزرگوار را به گناهان زیادی متهم کرده‌ اند که طبیعتاً عواقب و پیامدهای سختی از ناحیه آنان در انتظار آن حضرت بود، خداوند متعال در ابتدای سوره مبارکه فتح می‌ فرماید: ای پیغمبر، ما برای تو مکه را فتح کردیم و جایگاه ویژه‌ ای به تو دادیم تا گناهانی که مشرکین به او نسبت می‌ دادند و عواقب سختی که برای تو  در نظر گرفته بودن را ببخشیم و آن‌ ها دیگر به تو ضرری نرسانند.
سوال:
 از کجا معلوم که کلمه ذنب در آیه سوره فتح به‌ معنای معصیت از گناه مشرکین است نه معصیت الهی؟
جواب:
 در آیات دیگر قرآن، وقتی کلمه ذنب در مورد بعضی پیغمبران بکار برده شده، مراد گناه و معصیت از دیدگاه مشرکین و کفار بوده‌ است؛ مثلاً در آیه ۱۴ سوره مبارکه شعراء گفته‌ شده حضرت موسی به پیشگاه خداوند متعال عرض داشته( لَهُم عَلَیَّ ذَنبِ فَاَخافَ اَن یَقتُلون) فرعونیان بر من گناهی دارند که می‌ ترسم مرا به‌ خاطر آن گناه بکشند.
در حالی‌ که گناه او چیزی جز یاری فرد مظلومی از بنی‌ اسرائیل و کوبیدن ستمگری از فرعونیان نبود، بدهی است که عمل موسی علیه‌ السلام نه‌تنها گناه نبود، بلکه حمایت از مظلوم بوده ولی دریچه چشم فرعونیان گناه محسوب می شود.


در آیه مورد بحث نیز کلمه ذنب به معنی گناهی است که دیدگاه مشرکین گناه بوده و تبعات سختی را برای پیغمبر اکرم به‌ همراه داشته‌ است.
علاوه‌براین، اگر منظور از کلمه ذنب در آیه دوم سوره فتح به معنی معصیت و نافرمانی الهی باشد، مفهوم ندارد که بگوید گناهی که هنوز صورت نگرفته را خداوند بخشیده‌ است.( لِیَغفِر......مِن ذَنبِکَ....مَّا تَّاَخَّر..) تا خداوند گناهان آینده تو را ببخشد بنابراین، با قرائنی که از بیرون و درون آیه ذکر شد، جای شک و شبهه باقی نمی‌ ماند که کلمه ذنب در آیه، به‌ معنای معصیت از نگاه مشرکین است.
در روایتی از حضرت رضا علیه‌ السلام چنین آمده‌ است؛ هیچ‌ کس نزد مشرکین مکه گناهانش سنگین‌تر از گناه پیغمبر اکرم نبوده؛  زیرا آن‌ها ۳۳۰ بت می‌ پرستیدند و پیغمبر اکرم با آن‌ها مخالفت می‌ کرد؛ هنگامی‌ که آن حضرت آن‌ها را به توحید دعوت کرد؛ بسیار بر آن‌ها گران آمد و او را به گناه متهم کرده و گفتند:  گفتار تو، مبنی‌ بر باطل بودن بت‌ها، ۱ دروغ بزرگ است.
حضرت رضا علیه‌ السلام در ادامه‌ی روایت فرمودند: خداوند متعال، با فتح مکه، تمام نسبت‌ های ناروای مشرکان و تصمیمات شومی که در مورد آن حضرت گرفته بودند را نقش بر آب کرد.
 خلاصه‌ ای جواب: با توجه به مطالب ذکر شده متوجه می‌ شویم که خداوند متعال در آیه دوم از سوره مبارکه فتح؛ به معصیت الهی از ناحیه پیغمبر اشاره نمی‌ کند بلکه می‌ فرمایند: با فتح مکه و موقعیت مناسبی که پیغمبر اکرم پیدا کردند، دیگر مشرکی نمی‌ تواند آن حضرت و به گناه خاصی متهم کرده و نقشه‌های شوم برای آن حضرت می‌ کشند و در حقیقت خداوند متعال با این فتح؛ تمام گناهان نسبت داده شده و به آن حضرت و تمام تصمیمات شومی ‌که مشرکین برای آن حضرت گرفته بودند؛ را نقش بر آب کرده و بخشیده است.



نام کتاب: پاسخ به شبهات اینترنتی(۱)

تالیف کتاب: هادی کردان


نویسنده مطلب: مینا شریفی


تاریخ ارسال مطلب: ۱۴:۲۸ - ۱۴۰۰/۹/۹
ارسال نظر
نام:
آدرس ایمیل:
متن: *
عدد روبرو را تایپ نمایید
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیر مربوطه در وب منتشر خواهند شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهند شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشند منتشر نخواهند شد.


مهمترین مطالب
مهمترین مطالب گروه