جمعه ۱۲ آذر ۱۴۰۰
کد مطلب: ۱۱۶۴۵

«هفته وحدت» عامل اتحاد و اتفاق کلمه
کلام و عقاید

«هفته وحدت» عامل اتحاد و اتفاق کلمه

::> ولایت آنلاین، گروه عقاید < ::
وحدت و یک‌پارچگی مسلمانان و لزوم اتحاد و اتفاق کلمه میان ایشان براى همه موحدان و خداپرستان روى زمین، از تعالیم و آموزش‌هاى اساسى آیین اسلام و از اصول فرهنگ قرآنى است.

بسم الله الرّحمن الرّحیم

«هفته وحدت» عامل اتحاد و اتفاق کلمه:

وحدت و یک‌پارچگی مسلمانان و لزوم اتحاد و اتفاق کلمه میان ایشان براى همه موحدان و خداپرستان روى زمین، از تعالیم و آموزش‌هاى اساسى آیین اسلام و از اصول فرهنگ قرآنى است.

 

میلاد پیامبر؛ هفته وحدت

فاصله میان ۱۲ ربیع الأول که سال‌گرد ولادت بیامبر اکرم(صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله) بنا بر روایات اهل سنت تا ۱۷ ربیع الأول که تاریخ ولادت رسول الله(صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله) بنا بر روایات موجود در کتب شیعه است، اختلافی که بین روایات اهل سنت و شیعیان درباره روز میلاد پیامبر اکرم(صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله) وارد می‌ باشد، بهانه‌ ای شد که حضرت امام خمینی(رحمه­‌ الله­‌ علیه) بنیان‌گذار فقید انقلاب اسلامی ایران، فاصله بین این دو تاریخ را به عنوان «هفته وحدت» اعلام کنند.

وحدت و یک‌پارچگی مسلمانان و لزوم اتحاد و اتفاق کلمه میان ایشان براى همه موحدان و خداپرستان روى زمین، از تعالیم و آموزش‌هاى اساسى آیین اسلام و از اصول فرهنگ قرآنى است.

 قرآن کریم یکى از عمده‌‏ ترین و سازنده‏‌ ترین اهداف رسالت رسول اکرم(صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله) را تالیف قلوب و ایجاد انس و تفاهم به جاى خصومت و دشمنى بیان مى‌ دارد و اگر کسى در تاریخ، به دیده عبرت بنگرد این معنى را از شاه‌کارهاى رسالت محمدى‏(صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله) مى‌ یابد.

اسلام آیین وحدت و هم‌بستگی است. در این زمینه آیات بسیاری در قرآن آمده است: «اِنَ هذِهِ اُمَتُکُم اُمَةً وَحِدَةً وَ اَنَا رَبُکُم فَاعبُدون [انبیا/93] این است امت شما که امتی یگانه است و منم پروردگار شما، پس من‌ را بپرستید».
هم‌چنین خداوند متعال می‌ فرماید: «وَاعْتَصِمُواْ بِحَبْلِ اللّهِ جَمِیعًا وَلاَ تَفَرَّقُواْ (آل عمران/103) و همه به ریسمان الهی چنگ زنید و پراکنده نشوید».

بعد از رحلت پیامبر عظیم ‏الشان اسلام(صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله) اوصیاى معصوم(علیهم‌ السلام) او کوشیدند تا آن وحدت و یک‌پارچگى را حفظ کنند و آنان از حقوق شخصى خویش چشم پوشیدند و در طول تاریخ، دانشمندان مصلح و همه تلاش‌گران راستین انسانیت، هم خودشان از عوامل اختلاف و تجزیه گریختند و از دامن زدن به آتش خصومت ‏بین مسلمانان، دوری نمودند و هم دیگران را به اتحاد و تفاهم فراخواندند.

نویسنده کتاب «همبستگی مذاهب اسلامی» در مقدمه کتاب با بررسی دوره‌های مختلف اسلام از جهت وحدت و تفرقه چنین می‌نویسد: با ورق زدن مختصر تاریخ اسلام دیدیم که در هر کجا مسلمانان پیشرفتی داشته‌اند در سایه وحدت بوده است و هر کجا انحطاط و سقوط کرده‌اند، اغلب به دلیل تفرقه و پراکندگی از حول محور اسلام و کشیدن حصارهای تعصب میان خود بوده است. همواره دشمنان یهودی و صلیبی از پیشرفت مسلمانان به خشم آمده و کوشیده‌اند که شکاف بین مسلمین و تعصبات حاکم بر آنان را تقویت کند و با جداکردن آنان از یکدیگر آن‌ها  را درهم بشکند».[1]

منظور از اختلاف این نیست که هیچ وجه مشترکی میان مذاهب اسلامی وجود ندارد. مسائل اصولی و اساسی دین، وجه اشتراک مذاهب اسلامی به حساب می‌ آید. آن‌ چه که همه مسلمانان بدان اعتقاد دارند، هیچ مسلمانی نیست که آن را انکار کند، به گونه‌ ای که اعتقاد یا عدم اعتقاد به آن‌ها مرز ایمان و کفر محسوب می‌ گردد. آری مسائل اساسی و اعتقادی، حقایقی هستند که خداوند از آن خبر داده بر ما واجب کرده که به آن‌ها معتقد شویم؛ اصولی که با دگرگونی‌ها و اختلاف مصالح و یا اجتهاد مجتهدین تغییرپذیر نیست. [2]

اما آن‌چه اختلاف است در زمینه مسائل فرعی و نظری است و آن نیز به مصلحت بشر است تا در میدان فکر و اندیشه، گره‌گشای مسائل متعدد بشر در زمان‌های مختلف گردد و همواره امورشان در کفه بررسی علمی و عقلی قرار داشته تا دچار جمود نباشند. اگر بنا بود مسائل فرعی و نظری هم مانند اصول ایمان، قطعی و یقینی باشد، راهی برای تفکر و تعقل باقی نمی‌ ماند.

وحدت به این معنی که قدر مشترک‌ها را در میان مذاهب اسلامی بگیریم و موارد اختلاف را دور بزنیم و از همه مسلمانان بخواهیم فقط به این قدر مشترک‌ها معتقد باشند و به غیر آن عقیده نداشته باشند، نامفهوم و بی‌معناست. دکتر شهیدی نیز معتقد است مقصود از وحدت امت مسلمان این نیست که رأی فقیهان در فروع دین یکی شود، چرا که چنین وحدتی نه عقلاً‌ ممکن است و نه شرعاً لازم‌التعبد.[3]

واقعیت این است که نه با انکار اختلاف و نه با بی‌ تفاوتی نسبت به آن نمی‌ توان به وحدت اسلامی دست پیدا کرد. باید با مشترکات که در مقابل اختلافات، هم از نظر کیفی و هم از نظر کمی به مراتب بیشتر است آغاز کرد و به تعبیری برادری را به اثبات رساند. آن‌ گاه اختلافاتی که منجر به هتک حرمت یکدیگر یا اعتقادات یکدیگر می‌ شود را کنار گذاشت و چون یدی واحد در برابر مناسبات ظالمانه و حاکمیت استکبار در جهان ایستاد. چرا که در عصر حاضر سکوت در برابر هجمه‌های فرهنگی و اعتقادی دشمنان، اسلام را از هر زمان دیگر آسیب‌پذیرتر می‌ سازد.[4]

خلاصه سخن آن‌ که اگر مسلمانان در صدد پیشرفت هستند باید سیره و روش پیامبر اعظم(صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله) را مد نظر قرار دهند. تا بتوانند از کیان خود دفاع کنند. ولادت پیامبر(صلی‌ الله‌علیه‌ و آله) و گرامی‌ داشت آن، حقیقتاً می‌تواند مایه وحدت و اتحاد مسلمانان باشد، زیرا همه مسلیمن از هر گروه و فرقه ارج و منزلت پیامبر اعظم(صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله) را می‌ ستایند و او را محور حرکت‌ها و سخنان و کردار خود می‌ دانند.


پیوندها:
[1]. همبستگی مذاهب اسلامی، عبدالکریم بی‌آزار شیرازی، مقدمه از چاپ سوم، ص26.
[2]. همان، نقل از مقاله علامه محمدتقی قمی، ص89.
[3]. منشور همبستگی، سخنرانی، دکترسید جعفر شهیدی، ص177.
[4]. اندیشه تقریب، سال دوم، شماره هشتم، نقل از مقاله رحیم ابوالحسینی، ص112.


منبع: اندیشه برتر

توسط: اکبری


تاریخ ارسال مطلب: ۱۳:۲۱ - ۱۴۰۰/۸/۱
ارسال نظر
نام:
آدرس ایمیل:
متن: *
عدد روبرو را تایپ نمایید
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیر مربوطه در وب منتشر خواهند شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهند شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشند منتشر نخواهند شد.


مهمترین مطالب
مهمترین مطالب گروه